In juni 1960 reed de Chevrolet Corvette voor het eerst serieus mee op Le Mans, dankzij de vastberadenheid van de Amerikaanse sportwagenenthousiast en rijke-ereklasse-coureur Briggs Cunningham. Met drie zorgvuldig voorbereide Corvettes trok zijn team naar Circuit de la Sarthe voor de 24 Heures du Mans — en één van die auto's zou de race afsluiten met een prestatie die de Corvette voor altijd in de Le Mans-geschiedenisboeken schreef. De No.3, bestuurd door John Fitch en Bob Grossman, finishte als achtste in het algemeen klassement en won de GT-klasse. Het was de eerste Corvette-klassezege ooit op Le Mans.
Briggs Cunningham: de man achter de missie
Briggs Swift Cunningham II was geen gewone autosportliefhebber. De New Yorkse multimiljonair had in de vroege jaren vijftig al eigen sportwagens laten bouwen om Amerika op Le Mans te vertegenwoordigen — de Cunningham C-4R en C-5R waren bekende verschijningen op de Sarthe. Halverwege de jaren vijftig wendde hij zijn blik naar de Chevrolet Corvette, die hij zag als een betaalbare maar competitieve basis voor internationale motorsporten.
In 1960 besloot hij drie Corvettes in te schrijven voor de 24 Heures du Mans. De wagens werden grondig voorbereid door zijn team, versterkt met verbeterde remmen, aangepaste ophanging en mechanische benzine-inspuiting — de zogenaamde Rochester fuel injection die de Corvette dat jaar al serieuze prestaties gaf. De motoren leverden rond de 290 pk, wat voor een productiesportauto van die tijd indrukwekkend was.
Cunningham geloofde dat Amerikaanse ingenieurskunst in staat was te concurreren met de Europese autoriteiten op Le Mans, zoals Ferrari en Aston Martin. Het jaar 1960 zou zijn gelijk bewijzen.
De drie Corvettes: bezetting en voorbereiding
Cunningham schreef drie Corvettes in onder zijn eigen renstal. De No.1 werd bestuurd door Cunningham zelf, samen met Bill Kimberly — een ervaren duo dat al jaren in de Amerikaanse sportwagenscene actief was. De No.2 werd toevertrouwd aan Dick Thompson en Fred Windridge. Thompson was in Amerika al befaamd als 'The Flying Dentist' en had meerdere SCCA-kampioenschappen op zijn naam staan met de Corvette.
De No.3 was de wagen van John Fitch en Bob Grossman. Fitch had al een lange racecarrière achter de rug, onder meer als testcoureur voor Mercedes-Benz en als deelnemer aan de Mille Miglia en eerdere Le Mans-edities. Grossman was een New Yorkse autohandelaar die de Corvette-sportwagenscene goed kende. Hun combinatie van technisch inzicht en rijervaring bleek de sleutelformule voor succes.
Alle drie de wagens waren blauw-wit geschilderd in de kleuren van Cunninghams renstal — een knipoog naar de traditionele American racing colours, blauw met witte strepen. Op de motorkap en zijpanelen waren de stoere rondes aan de Sarthe goed te zien aan de subtiele aerodynamische aanpassingen die Cunninghams team had aangebracht.
De race: 24 uur op de Sarthe
De start van de 24 Heures du Mans 1960 vond plaats op 25 juni, met het klassieke Le Mans-startprocedé waarbij coureurs over de startlijn rennen naar hun auto's. Het veld was sterk: Ferrari domineerde met de 250 GT en de TR60, en Aston Martin verdedigde zijn titelkansen. De Corvettes begonnen voorzichtig, maar reden stabiel hun strategie.
De No.1 van Cunningham en Kimberly viel vroeg in de nacht uit met mechanische problemen — een tegenvaller voor de teambaas, die zelf achter het stuur zat. De No.2 van Thompson en Windridge hield het langer vol, maar ook die auto moest de race voor het einde staken. Dat liet de No.3 als enige Corvette over.
Fitch en Grossman reden een vlekkeloze race: consistent, snel genoeg en zonder incidenten. Ze wisselden ronden lang de koppositie in de GT-klasse met Europese concurrenten maar behielden steeds de controle. Na 24 uur passeerden ze de finishlijn als achtste in het algemeen klassement — een buitengewoon resultaat voor een productieauto in een veld vol gespecialiseerde racewagens.
In de GT-klasse was hun zege onbetwist. De Corvette No.3 had de hele race in de top van die categorie gereden en liet Europese concurrenten achter zich. Het was een overwinning die in de paddock met respect werd ontvangen.
Betekenis van de zege: Amerika op de kaart
De klassezege van Fitch en Grossman had een symbolische en praktische betekenis die verder reikte dan één race. Le Mans gold in 1960 als het meest prestigieuze uithoudingscircuit ter wereld — wie daar presteerde, bewees het voor de gehele internationale autosportgemeenschap. De Corvette was tot dan toe vooral een Amerikaans fenomeen, gekend in SCCA-races en nationale kampioenschappen, maar niet als serieuze concurrent op het Europese toneel.
De achtste algemene positie en de GT-klassezege veranderden dat beeld. Europese fabrikanten en teams moesten erkennen dat de Amerikaanse sportauto — gebouwd op een basis van serieproductie — in staat was te concurreren met speciaal ontwikkelde raceauto's. Voor Chevrolet, dat op dat moment nog gebonden was aan strikte regels rondom directe fabrieksinzet in de motorsport, was het een bevestiging dat de Corvette de juiste richting inzette.
De race zette ook een precedent voor de latere, nog indrukwekkendere aanwezigheid van Corvette Racing op Le Mans, die tientallen jaren later zou uitgroeien tot een van de succesvolste programma's in de GT-klasse van de race. De wortels van dat succes liggen in de blauwe Cunningham Corvettes van 1960.
Lees meer over de basis van deze raceauto's in onze complete gids over de Corvette C1 en hoe de brandstofinjector-techniek van 1957 de Corvette klaarstoomde voor de internationale motorsport.
Erfenis en nawerking
John Fitch bleef tot op hoge leeftijd actief in de autosportwereld en beschreef de Le Mans-overwinning van 1960 altijd als een van de hoogtepunten van zijn carrière. Bob Grossman keerde terug naar zijn carrière als autohandelaar, maar de zege gaf hem een vaste plek in de Corvette-geschiedenisboeken. Briggs Cunningham stopte kort daarna met actief racen, maar zijn bijdrage aan de Amerikaanse motorsport — en aan de internationale reputatie van de Corvette — blijft ongeëvenaard.
De No.3 Corvette is een van de meest symbolische raceauto's in de geschiedenis van het merk. Verschillende historische collecties en musea hebben replica's of documentatie van de wagen, en in Corvette-kringen geldt de Le Mans 1960-overwinning als het startpunt van een raceerfenis die tot in de eenentwintigste eeuw doorliep.
Voor wie meer wil weten over hoe de Corvette zich technisch ontwikkelde in de jaren die volgden: de Corvette C2 Sting Ray bouwde voort op de fundamenten die in de vroege jaren zestig werden gelegd — mede dankzij de lessen uit races als Le Mans 1960.