Vanaf de allereerste Corvette in 1953 was de open versie altijd beschikbaar. Het roadster-karakter van de auto — lage windschermen, open lucht, het gevoel van een sportauto — was een fundamenteel onderdeel van de identiteit. Dat maakte het extra opvallend toen Chevrolet na het modeljaar 1975 aankondigde dat er geen open Corvette meer zou worden geleverd.
Het duurde elf jaar voordat de cabrio terugkeerde, in 1986 als onderdeel van de C4. Die elf jaar zeggen alles over de tijd waarin ze vielen.
De C3 Convertible: een sterke start
De C3 debutteerde voor modeljaar 1968 in twee carrosserievarianten: de coupé met T-top en de convertible. De T-top — twee verwijderbare glasdakpanelen boven de hoofden van bestuurder en passagier — was een nieuwigheid voor de Corvette. De convertible was simpelweg de erfgenaam van een lange traditie.
In de vroege C3-jaren werden de convertibles goed verkocht. In 1969 werden 16.608 convertibles afgeleverd naast 22.129 coupés — de open versie had dus een marktaandeel van bijna 43 procent. In 1970 was dat 17.316 totaal, waarvan de verhouding vergelijkbaar lag.
De convertible was populair om redenen die voor de hand lagen: het was een zomerse sportwagen, en in de californische rijstijl van de vroege jaren zeventig was een open auto een statement. De motorkeuze was dezelfde als voor de coupé — inclusief de big blocks — en het gewicht was nauwelijks hoger.
De T-top en zijn effect op de convertible-verkopen
Het succes van de T-top ondermijnde geleidelijk de positie van de convertible. De T-top bood in goed weer een vergelijkbare open-lucht beleving, maar voegde structurele stijfheid toe die een cabrio per definitie mist. De koop van een T-top-coupé betekende ook een lager geluidsniveau op de snelweg en minder gevoeligheid voor carrosserie-flex — een reëel verschil op slechtere wegen.
Voor klanten die een Corvette zochten voor comfortabel gebruik op de snelweg én incidenteel genot van open rijden, was de T-top een logischer keuze. De harde coupé was de racervariant; de T-top de allrounder. De convertible bleef de puurste rijervaring bieden, maar de markt voor die puurheid kromp.
De verhouding verschoof zienderogen. In 1972 werden 6.508 convertibles verkocht op een totaal van 27.004. In 1973 daalde dat verder naar 4.943 op 34.464. In 1974 nog eens naar 5.474 op 37.502. De convertible zakte van bijna de helft van de productie naar minder dan vijftien procent in zes jaar.
Veiligheidsregulering: de fatale klap
Naast de verschuivende klantenvoorkeur speelde regulering een cruciale rol. In de vroege jaren zeventig werkte de Amerikaanse verkeersveiligheidsautoriteit NHTSA aan nieuwe eisen voor rolstijfheid — de constructieve weerstand van een carrosserie bij een kanteling. Een cabrio, zonder dakconstructie, voldoet per definitie moeilijker aan strenge rolstijfheidseisen dan een gesloten auto.
De industrie anticipeerde op federale eisen die in 1976 of 1977 van kracht zouden worden en convertibles effectief onmogelijk zouden maken — of in elk geval duur om aan te passen. De specifieke normen zijn uiteindelijk minder streng vastgesteld dan gevreesd, maar in de vroege jaren zeventig was de druk reëel genoeg voor fabrikanten om hun planning aan te passen.
Chevrolet besloot de C3 convertible na modeljaar 1975 te schrappen. Het was deels een voorzorgsmaatregel, deels een reactie op de dalende vraag. Het laatste jaar was ook wat aantallen betreft het laagste: in 1975 werden slechts 4.629 convertibles geleverd op een totaal van 38.465 Corvettes — minder dan twaalf procent.
De laatste C3 convertible rolde in 1975 van de band. Hij was niet bijzonder gemarkeerd als 'laatste'. Er was geen special edition, geen plaquette, geen afscheidseditie. De auto sloot gewoon af.
De aantallen per jaar
Een overzicht van de C3 convertible-productie laat de neergang helder zien:
1968: 9.936 convertibles (totaal: 28.566) 1969: 16.608 convertibles (totaal: 38.762) 1970: 6.648 convertibles (totaal: 17.316) 1971: 7.121 convertibles (totaal: 21.801) 1972: 6.508 convertibles (totaal: 27.004) 1973: 4.943 convertibles (totaal: 34.464) 1974: 5.474 convertibles (totaal: 37.502) 1975: 4.629 convertibles (totaal: 38.465)
De piek van 1969 is opvallend: dat was het jaar waarin de C3 volledig op dreef was, de big blocks beschikbaar waren en de markt nog niet door emissiedruk of veiligheidsregulering was beïnvloed. Na 1969 zakte het aandeel convertible nooit meer terug naar vergelijkbare niveaus.
Er is een lichte opleving in 1970 vergeleken met 1968 in absolute aantallen verklaarbaar door de grotere totaalproductie; het procentuele aandeel daalde ook in dat jaar.
De terugkeer: C4 en verder
De Corvette bleef tot en met 1982 alleen als coupé beschikbaar — de T-top bleef het compromis. Met de komst van de C4 in 1984 bleef de situatie aanvankelijk gelijk: alleen coupé in het eerste jaar.
In 1986 keerde de convertible terug als officieel C4-model. De aankondiging werd met enthousiasme ontvangen — elf jaar was lang genoeg om de vraag opnieuw te genereren, en de veiligheidseisen die de C3 convertible theoretisch bedreigden, waren inmiddels aangepast of niet zo streng geïmplementeerd als gevreesd.
De C4 convertible deed ook dienst als Indianapolis 500 Pace Car in 1986, wat de terugkeer extra cachet gaf.
De C3 convertibles uit de vroege jaren zijn vandaag populaire verzamelauto's. De 1969 convertible met big block is een geliefde combinatie: het hoogste productiejaar, de krachtigste motoren nog beschikbaar en de pure rijervaring van een open carrosserie. Exemplaren in goede staat halen prijzen die de vergelijkbare coupés van dat jaar overtreffen — het open karakter blijkt na decennia nog steeds een premium waard.